،تمام شب، ستاره چیده بود مرد

گردن‌آویزت کند صبح.

صبح که بیدار شدی،

از شرم به خاک ریخته بودند همه.

 

آه که چه تلاشِ بیهوده‌ای‌ست ستاره چیدن

برای خورشیدی که تویی !