،آه...

سرت را بردار

از روی زانوهایم

اشک هایت که می چکد 

دامنم پر از تمساح می شود!

،خودت را دست‌ِکم نگیر

این‌طور که تو از درهای بسته می‌آیی

خدا هم نمی‌آید!

،لبخندِ تو؛

تمامِ تعادلِ شهر را به هم می زند؛

تو بخند؛

من شهر را دوباره می سازم ...

،تو را در یاد می دارم «همه هنگام»؛

نه چون نیما که می گوید : «شباهنگام» ...!