خودیها دشمنند آخر چه امیدی به دیگرها
برادر را به چاه انداختند اینجا برادرها
نمیدانی چقدر از خواندن تاریخ بیزارم
پُرند از واقعیتهای ننگآمیز دفترها
چرا اینقدر مردم مثل موج و صخره در جنگند
خداوندا، نمیدانم چه سوداییست در سرها
به شوق روی باز دوستان رفتیم، اما حیف
که برخوردیم ناغافل به قفل بستهی درها
خبر دارند در بندند وقتی بازمیگردند
مگر آدم بیاموزد وفا را از کبوترها ...!
هادی محمدحسنی
نیامدی و غمت بارها به من سر زد
چو در بر او نگشودم نرفت و بر در زد
بنا نبود که دل با غم تو بنشیند
همین که نام تو را بُرد، من دلم پر زد
گریست با من و از قصه جدایی گفت
به سرسلامتیام ساغری به ساغر زد
چو دید در جگرم تیر بیوفایی را
برون کشیدش و اینبار کارگرتر زد
چه کرد عشق تو با من که با هزار ستم
دلم هنوز برای غم تو میلرزد
فاضل نظری
قصهی روز و شبِ من سخنی مختصر است
روز در خوابِ خیالاتم و شب بیدارم...
مهدى اخوان ثالث
جفا و جور تو باید کشید؛ من که کشیدم
طمع ز وصل تو باید برید؛ من که بریدم
ز پا برای تو باید فتاد؛ من که فتادم
به سر به کوی تو باید دوید؛ من که دویدم
به سینه داغ تو باید نهاد؛ من که نهادم
به دیده نقش تو باید کشید، من که کشیدم
به دل هوای تو باید نهفت؛ من که نهفتم
به جان بلای تو باید خرید؛ من که خریدم
ز دل برای تو باید گذشت؛ من که گذشتم
به جان برای تو باید رسید؛ من که رسیدم...
نورالدین اصفهانی