،ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻋﺎﺷﻖ ِ ﮔﯿﺴﻮﯼ ِ ﮐﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ

ﻣﻮﻫﺎﯼِ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻋﺼﺮِﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ  ﺑﻠﻨﺪ ﺍﺳﺖ

،تو مثل شایعه

در من پراکنده ای

از دهان شعری به شعری دیگر

،می آیی

نادرم

می روی

احمدشاه،

این عشق

مشروط به حیات است.

،گورم را گم می کنم !!

اما ...

خانۀ تو را هرگز

،اگر این درد

دمی

نفسی

بیخیال این جان به لب رسیده شود

شاید بهاری ، بهشتی ، چیزی هم در کار باشد

،تو اگر بهار را صدا کنی، می‌آید

حتا اگر دل‌اَش

جا مانده باشد میانِ برف‌ها

لای موهات اسیرم ، تو مرا دار بزن !

          آنکه پیروز شده حق مسلم دارد...

،صدایت از تلفن می رسد؛ فقط گـوشم

تو حرف می زنی و جرعه جرعه مـی نوشم

 

سـلام .. ســرد شده روزگارِ من، گلِ من !

برای من نگران نیـــستی چه می پوشم..؟!