،اگــر دری میــان مــا بــود،

مــی‌کــوفتــم،

درهــم مــی‌کــوفتــم!

اگــر میــان مــا، دیــواری بــود،

بــالا مــی‌رفتــم، پــاییــن مــی‌آمــدم؛

فــرو مــی‌ریختــم!

اگــر کــوه بــود، دریــا بــود،

پــا مــی‌گــذاشتــم

بــر نقشــه‌ جهــان و

نقشــه‌ای دیگــر، مــی‌کشیــدم!

امــا میــان مــا، هیــچ نیســت

هیــچ؛

و تنــها بــا هیــچ،

هیــچ کــاری نمــی‌شــود کــرد . . .

،رنگ ها حرف می زنند

از آن همه

فقط

بنفش

جیغ می کشد ...

مرا به ذهنت نه

به دلت بسپار ،

من از گم شدن در جاهای شلوغ می ترسم ...

 

" مژگان عباسلو "

،بگذار گریه کنم

برای انسانی که

راه کوره های مریخ را شناخته است

اما هنوز،

کوچه های دلش را نمی شناسد ...

 

" سلمان هراتی "

،دوستت دارم را

هزار بار دیگر تکرار کن

اینجا نه دماغی دراز می شود

و نه گرگی به گله ای می زند ...

،ماشه را نچکان

ا

ین شعرها

خودشان دارند مرا می کُشند ...

این همه خط نوشتم

یکی،

نستعلیق چشم های تو نشد ...