،ماشه را نچکان

ا

ین شعرها

خودشان دارند مرا می کُشند ...

این همه خط نوشتم

یکی،

نستعلیق چشم های تو نشد ...

،حالا که رفته ای

پرنده ای آمده است

در حوالی همین باغ رو به رو

هیچ نمی خواهد

فقط می گوید:

کوکو

،از سیاره ای دور

دور

دور

با تو حرف می زنم

کجا بردی دل بی صاحب مرا ...

،تمــام حــرف، 

بــر ســر حــرفــی‌ اســت

کــه از گفتــن آن عــاجــزیــم ...

،آسمــان، آبــی!

بهــار، سبــز!

چــرا مــداد مــن، سیــاه مــی‌نــویســد؟!