،چه ابتدای سطر
چه انتهای آن؛
دلتنگ نقطه چین توام... باران!

،چمدان دست تو و ترس به چشمان من است

این غم انگیزترین حالت غمگین شدن است

،هر پسربچه که راهش به خیابان تو خورد

یک شبه مرد شد و یکه به میدان زد و مُرد

من تو را دیدم و آرام به خاک افتادم

و از آن روز که در بندِ توام آزادم

،از رادیو دست میکشم

موجی زیباتر از

موهای تو

 نخواهم یافت...!!!

،در ایستگاه

تو همان بودی که دستی برایم تکان نمی داد

باد آرام و بی آزار بود

اما تو دستهات را توی جیب هایت چپانده بودی

زمستان بهانه های خوبی دست آدم می دهد

و چقدر سرما به تو می آمد

،کمی به من برس....

من از رسیدن تو حالم خوب می شود...