،از روزی که عاشقش شدم...

دیگر در بدنم قلب نبود 

قلبم...!!!

همچون پرستوی مهاجری

به قلب او کوچ کرده بود..

م.ت

،ﺑــﺎﺭﺍﻥ

ﻣـﯿـﺮﺍﺙ ﺧﺎﻧـﻮﺍﺩﮔـﯽ ﻣـﺎ ﺑـﻮﺩ

ﮐـﻮﭼـﮏ ﮐـﻪ ﺑـﻮﺩﻡ... ﺍﺯ ﺳـﻘـﻒ ﺧـﺎﻧـﻪ ﯼ ﻣـﺎ می چکید...

 ﺑـﺰﺭﮒ ﮐـﻪ ﺷـﺪﻡ... ﺍﺯ ﭼـﺸـﻤـﺎﻧـﻢ...

،باورم شد

   که شبگردی عادت توست !!

حالا که در خواب های من قدم میزنی....

م.ت

،بی خانه و آواره منم !؟

از ان روزی که روسری چهارخانه به سر کردی

م.ت

،گیسو افشانده ای در شعرهایم که

             اینگونه سیاه مینویسم

وگرنه اینها که مینویسم 

                      شعر "سپید" است..

،گاهی خوب هستم

و گاهی بد!

میانگیــــن که بگیری

هیــــــچ ! نیستم...

،از تو

خاطره چند غروب بی‌قرار مانده

از من

پریشانی انتظاری دامنه‌دار...