،برگ زردی با سماجت شاخه را چسبیده بود

 

دستهای خویش و دامان توام آمد به یاد

،ﻏﺮﻭﺭﻡ ﺯﯾﺮ ﭘﺎ ﻟﻪ ﺷﺪ، ﺩﻟﺖ ﺳﻨﮓ ﺍﺳﺖ ، ﺑﯿﺮﺣﻤﯽ

ﻓﻘﻂ ﮔــﺎﻫﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﻦ،ﺩﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ...! ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ 

،در مجلس تـرحیم اگر تار و دف آورد

یـا جای گلایل سر قبـرم علف آورد

مـنـعـش نـکـنـیـد !

ایـن جگر آزرده ی طناز

یـک عمر بـه این شیـوه دلم را بـه کـف آورد . . .

،به هیـچ صـراطی مستقیم نیسـت

      "دلـــی" که به نوازش 

سر انگشـتان "تـــو" عادت کرده…

،بین امدن " من " و " او "

فقط امدن " او " را تحویل میگیرد...!؟

عجیب رقیب سر سختیست این " بهار "

م.ت

،ﻣﻦ ﯾﮏ ﺷﺐ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻡ ، ﺳﻮﺧﺘﻢ ﺯ ﻏﻢ

ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻕ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺷﺐ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ؟

 ،تــــــــــــو

   بامــــــــــن

     تمــــــــــام

       کـــــــــردی

          منـــــــــــم

             بــــــــــی تو ...

،اکسیر من!

نه این‌که مرا شعر تازه نیست

من از تو می‌نویسم و این کیمیا کم است

،پسرک ...!

اینقدر شعر نگو

با قافیه ها بازی نکن

بانویت خوابش می آید 

قلم و دفترت را کنار بگذار

زودتر برو سر اصل مطلب