،قــول بــده کــه خــواهــی آمــد

امــا هــرگــز نیــا!

اگــر بیــایــی

هــمه چیــز خــراب می شــود!

دیــگر نــمی تــوانــم

اینــگونــه بــا اشتــیاق

بــه دریــا و جــاده خیــره شــوم!

مــن خــو کــرده ام

بــه ایــن انتــظار،

بــه ایــن پــرســه زدن هــا

در اسکــله و ایستــگاه!

اگــر بیــایــی

مــن چشــم بــه راه چــه کســی بمــانــم؟

،بــاز

خــوابــت را دیــدم . 

بیــا ایــن بــار

تــدبیــر کــن،

نــه، تعبیــر!

،کــاش حــرفــی از آسمــان،

بــه زبــان نمــی‌آوردی!

بــه زمیــن، عــادت کــرده بــودم ...

،کاش،

کسی این مارها را،

عصا کند ...

آرامم
مثل مداد سفید
در جعبه ى مداد رنگى ها ...

" سارا محمدى اردهالى"

خوبم

مثل مزرعه ای که محصولش را ملخ خورده

و دیگر نگران داس ها نیست ...

" فریبا عرب نیا "

آرام شده‌اَم

مثل قایقی شکسته

بعد از توفان!

" رضا کاظمی "

آرامم

مثل درختی در پاییز

وقتی تمام برگ هایش را

باد برده باشد ...

" رضا کاظمی "

،فیزیک می گوید:

دنیا دائما در حال انبساط است و ما هر روز

بیشتر از هم دور می شویم ...