،سفید شد موهایی که برای برگشتنت آراسته بودم…!

،بدهید روی قبر هایتان ننویسند :

سال های تولد و وفاتتان را،

تا آیندگان ندانند 

بی عرضگان این نسل چه کسانی بودند.

،و گور تنها خانه ای است

که از نبودن تو در آن

دلم

نمی گیرد.

  ،کاش تا دل میگرفت و میشکست 

 ،دوست می آمد کنارش  می نشست!

،ماه خوابیده بود 
که 
پروانه ،گل را بوسید 
وگرنه 
می مرد
از حسادت.

،یک برو بر زبانم آمد به خاطر تو

و هزار هزار “بمان” 

 که در دلم ماند که ماند که ماند …

مهرداد تکلو