،مــن رســول حســرتــم

تــو خــدای آرزو

تــو بــه مــاه رفتــه ای

... مــن به آه 

،چشم های گرانت را

خرج رفتنم نکن

بی تو من

مفت هم نمی ارزم

،نشسته ام

 رو به همان راهی که رفته ای

و ایمــان دارم

که دنیا

 آنقدر گرد هست

که روزی

در آخرین قدمــهای رفتنت

مــرا از پشت بغل کنی

،دست هایت که نباشند

دست هایم

مشتی خاک می شوند

بر سر دنیا

،سکه را پرتاب کن ، دیگر فرقی نمی کند

شیــر سکه ی شانس ما ...

سال هاست روباه شده است

،به تو نزدیکم

مثل خانه‌ای کنار رود،

به من نزدیکی

مثل سیل

به خانه‌های کنار رود…

،نخند مَرد!

مَشقی نیستند این گلوله‌ها که هر روز

می‌نشینند به سینه‌ات.

تنهایی،

آدم را هم مثلِ خدا

رویین‌تَن می‌کند!