بی من چگونه رفت؟ مگر دوستم نداشت؟
آخر چه خواستم که دگر دوستم نداشت؟
من تا سحر به گریه و او تا سحر به خواب
دردا که قدر خواب سحر دوستم نداشت...
سجاد سامانی
اوج ابراز علاقه و عشق به معشوق و مولانا در یک مصرع خلاصه کرده
*این جهان بیمن مباش و آن جهان بیمن مرو"
مینوشمت که تشنگیام بیشتر شود
آب از تماس با عطشم، شعلهور شود
آنقدرها سکوت تو را گوش میدهم
تا گوشم از شنیدن بسیار، کر شود...
محمدعلی بهمنی
و عشق آمد و با شوق انتخابم کرد
مرا که شهرِ کر و کورها جوابم کرد...
و عشق چشم مرا بست و مشت من وا شد
و عشق بود که وابستهی نقابم کرد
و عشق آمد و دستور داد: حاضر شو!
در این کویر نمان چشمهای مسافر شو
و عشق بغض مرا از نگاه خیسم خواند
گرفت زندگیام را و گفت: شاعر شو!
و عشق خواست که اینگونه دربهدر باشم
که ابر باشم و یکعمر در سفر باشم...
علیرضا بدیع
خیال آمدنت دیشبم به سر میزد
نیامدی که ببینی دلم چه پر میزد
به خواب رفتم و نیلوفری بر آب شکفت
خیال روی تو نقشی به چشم تر میزد
شراب لعل تو میدیدم و دلم میخواست
هزار وسوسهام چنگ در جگر میزد
زهی امید که کامی از آن دهان میجست
زهی خیال که دستی در آن کمر میزد
دریچهای به تماشای باغ وا میشد
دلم چو مرغ گرفتار بال و پر میزد
تمام شب به خیال تو رفت و میدیدم
که پشت پردهی اشکم سپیده سر میزد
هوشنگ ابتهاج